Je wordt maar een keer vijftig (thats for sure). Sommigen geven een feestje, anderen niet. Een enkeling doet iets bijzonders. Zoals Ronald. Hij gaat vanuit Aalst (bij Eindhoven) op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Te voet dus, net als in de middeleeuwen. 2250 kilometer!!! Hij is vertrokken op 12 maart 2006 en is op zijn verjaardag, 23 juni, gearriveerd. Hieronder zijn reisverslag en reacties van anderen.
Het is nu zaterdag 1 juli en dat betekent dat Els en ik al weer veilig thuis zijn aangekomen. Op donderdag 29 juni tegen 21 uur reden we de camper de straat binnen. Leuk was het om op de ruit en de voordeur een welkomsgroet te zien, daar aagebracht door Annemarie en Nicky en door "ouwe" Jan, een van mijn beste vrienden. De reis is goed verlopen; rijden met de camper is niet zo moeilijk, maar wel erg vermoeiend. Ik heb dan ook grote bewondering voor die Els van mij dat zij dat hele stuk, 2150 kilometer, naar mij toe is gereden. Dat was ook een wereldprestatie!!
Lucia aan de rand van Santiago.
Op zondagmiddag zijn Els en ik uit Santiago vertrokken richting huis, terwijl Lucia, Jan en Saar naar Finisterre reden (zie haar verslag). Voor mij was Santiago altijd de bestemming en het eindpunt geweest, dus ik had geen behoefte om daar naar toe te gaan. Na twee overnachtingen in Spanje (Villamartin de Abadia en Estella/Lizarra) gingen we bij San Sebastian de grens over uitgezwaaid door een peloton zwaar bewapende Guardia Civil. Na een stop bij "ons" wijnchateau Corbiac in de wijnstreek Pecharmant bij Bergerac en een overnachting op een camping in de buurt reden we richting Limanton, naar Lindy en Machiel om de moestuin te inspecteren. Ik had daar namelijk tijdens mijn verblijf begin april een behoorlijk stuk van het weiland omgespit en dat zou moestuin worden.
De kathedraal in Santiago de Compostela.
Daar werden we heel hartelijk begroet, niet alleen door Lindy en Machiel, maar zeker ook door de 3 honden en Sara die daar enkele maanden woont. Leuk om weer familie te zien. De groenten uit de eigen tuin (spinazie in de quiche en erwtjes, peultjes (Jan, Marga, die hebben ze daar ook!!!!) en worteltjes bij de gebakken aardappelen) smaakten voortreffelijk. Machiel en Sara hadden geweldig gekookt, dank daarvoor!!!
Missie volbracht.
Na het ontbijt zijn we donderdagmorgen vertrokken voor de laatste etappe richting Aalst. Het was langer dan gedacht, of wilde je gewoon snel naar huis. Het passeren van de Nederlandse grens is dan ineens een mooi moment en het parkeren van de camper voor de voordeur betekent echt het einde van een enorm mooie periode. Heel fijn was het weerzien met Annemarie en Nicky. En dan begint het gewone leven weer: camper uitruimen, spullen opruimen, boodschappen doen, kortom na drie en een halve maand sta je weer met beide benen op de Brabantse zandgrond.
Els met toepasselijke hoofddoek.
Maar toch wil ik als afsluiting nog iets melden waar ik me nu nog steeds over verbaas en dat is het weerzien met Els in Santiago. Al enkele weken voor het einde van de tocht ben je bezig met dit moment. Je bent er ook aan toe, je zit er door, je hebt het gehad en het einde mag komen. Als je daaraan denkt begonnen tijdens het lopen soms spontaan de tranen over mijn gezicht te lopen. Als Els dan echt in die camper stapt wordt het even heel spannend, je voelt haar steeds dichterbij komen. Haar ongeluk (gelukkig nu alles in orde, de hechtingen zijn eruit) maakt het nog spannender en dan komt die dag. Op Mont de Gozo zie je de puntjes van de torens van de kathedraal liggen. Daar ligt het einde, de bestemming is bereikt, de tocht volbracht en ik was een enorme ervaring rijker.
Spandoek op de camper.
Samen met Lucia loop je die laatste kilometers en samen voel je de spanning van het naderende einde. Je komt in Santiago, je volgt de borden Catedral en ineens kom je op dat plein. Wat zou er gaan gebeuren. Lucia slaakt een enorme gil en ze ziet Jan en Saar staan en op haar afkomen. Ik zie Els staan, met haar tulband op en met een spandoek. We lopen op elkaar af en omhelzen elkaar. Even emoties, maar dan is het alsof er iets blokkeert in mij. Ik had gedacht dat het plein zou onderlopen van tranen, dat de emoties uit mijn lijf zouden springen, maar niets van dat alles. Ik zat in een soort roes en alles viel gewoon langs me heen.
Er zijn fotos gemaakt van Lucia en mij voor de kathedraal, we zijn de kathedraal ingegaan. Samen met Lucia heb ik het graf van Jacobus bezocht en het beeld van hem op het hoogaltaar. Nog steeds had ik nauwelijks gevoel, ik leek meer een zombie. We hebben koffie met taart gegeten (o ja, want ik was ook nog jarig) en zijn naar de camping gegaan. De roes bleef voortduren. Op de camping lekker gedouched en enkele versleten pelgrimskleren in de vuilnisbak gegooid. Samen met z’n vieren wat gedronken, in het restaurant gegeten en daarna hebben Els en ik nog wat gedronken voor de camping. Gezellig, maar dat was het dan ook. De volgende dag, zaterdag, leek die roes gewoon door te gaan. De enige activiteiten die ik gepleegd heb waren kaarten schrijven en meegaan naar de supermarkt om inkopen te doen voor de barbeque die we samen met Lucia en Jan hadden. Ook weer gezellig, maar dat was het.
We vroegen ons af of het bekende wierookvat in de kathedraal nog gezwaaid zou worden, want dat leek wel mooi om te zien. We konden echter niet aan de informatie komen, maar Lucia en ik besloten zondagmorgen naar de stad te lopen en te informeren of het zou gebeuren. Dan zouden we Jan en Els
waarschuwen zodat ze ook konden komen kijken.
Zo gezegd, zo gedaan. Rond 8 uur liepen we samen de stad in; een vreemd gevoel, want dit zou onze laatste wandeling op de camino zijn. Na twee weken bijna letterlijk dag en nacht samen was dit de laatste keer. In de afgelopen weken zijn Lucia en ik vrienden geworden en we zullen ook na de camino vrienden blijven. Onderweg hebben we churros con chocolate gegeten (vloeibare chocolade met gefrituurde stengels deeg; heerlijk) en liepen naar de kathedraal.
Daar gevraagd naar het zwaaien met het wierookvat: na de pelgrimsmis van 12 uur. De kerk goed bekeken, want dat was er vrijdag niet van gekomen. Daarna hebben we Jan gebeld dat ze konden komen en hebben de beste plek in de cathedraal ingepikt om alles goed te zien. Er worden in die kerk bijna doorlopend missen gehouden zodat we die dag volgens mij 2 en een halve mis hebben bijgewoond. Els en Jan komen er ook bij zitten. En dan gebeurt het: het wierookvat wordt klaargemaakt, omhooggetrokken en dan met een machtige zwaai vliegt het door de kathedraal. Dit was blijkbaar ook het moment waarop bij mij de knop omging, want de emoties kwamen in alle hevigheid los. Tranen biggelden over mijn wangen; het was klaar; ik had het volbracht; de camino was ten einde en Els trad mijn leven weer binnen.
Het beroemde wierookvat.
Op de terugreis hebben Els en ik dit hele Santiago-gebeuren nog uitgebreid besproken. Voor haar waren die dagen ronduit teleurstellend. Reis je 2100 kilometer om je man te ontmoeten en dan kun je hem niet bereiken. Hij is nog op camino terwijl hij naast je staat, zit of ligt. Voor mij was die dag onwerkelijk: ik was waar ik wilde zijn, ik was 50 jaar geworden, ik zag mijn Els weer terug en alles viel langs me heen. Pas zondag bij het zwaaien van dat wierookvat werd ik wakker.
Truckster Els.
En dit alles deed ons weer denken aan een bijeenkomst van het Santiago-genootschap die we in Franeker hebben bezocht. We spraken daar met mensen en vertelden dat we van plan waren om tijdens de reis elkaar 1x per maand te ontmoeten. Toen zei iemand daarop: denk eraan, iemand die op reis is leeft in een andere wereld als degene die hem komt bezoeken. We hebben toen ook besloten die bezoeken niet te organiseren en het over te laten aan wat er zou gebeuren. Ik heb nooit beseft wat dat was: leven in een andere wereld. Nu weet ik het! En het bestaat dus echt: je kunt naast je vrouw staan en haar niet zien. Je kunt haar aanraken en niet voelen. Je kunt haar horen en niet verstaan. Een ervaring die me kippenvel bezorgt als ik er aan terug denk.
Weer samen.
Daarom was het goed de terugreis pas na dat moment aan te vangen en er een aantal dagen over te doen. Els en ik hebben die ontmoeting in Santiago besproken en elkaar begrepen. Dan wordt de terugreis ook weer mooi en de thuiskomst iets speciaals.
Een warm welkom.
Thuis.
Mensen, ik heb een meer dan fantastische tijd gehad, maar ik ben blij weer thuis te zijn!!!!!!!!!!!!!
Ronald, ooit pelgrim naar Santiago
Wij zitten op een camping iets voorbij Bergerac. Reis verloopt goed. Na thuiskomst maak ik eindverslag met foto’s.
Ronald en Els
Vandaag uit Santiago de Compostela vertrokken. Zijn op camping Del Bierzo in Villamartin de Abadia.
Ronald en Els
Het zit erop!!! Eigenlijk is alles hiermee gezegd. Na 3 en een halve maand lopen en ruim 2200 kilometer ben ik samen met Lucia vanmorgen rond 9.45 uur het plein voor de kathedraal van Santiago opgewandeld. Het was een kleine wandeling vanmorgen vanuit Monte de Gozo. Ongeveer 6 kilometer. Een makkie dus.
En op dat plein waren Els met sjieke tulband en Jan met hond Saar om ons te begroeten. Het was geweldig om Els na al die tijd weer in mijn armen te sluiten. Het viel wel mee met de hoeveelheid tranen die over het plein stroomden. Ik had gedacht dat het enorme traanhoeveelheden zou opleveren, maar dat gebeurde dus niet. Het was eigenlijk een vreemd gevoel. Heel blij dat ik Els weer zag, dat mag geen twijfel, maar het is nu nog niet goed tot me doorgedrongen dat mijn reis der reizen er echt op zit. Na 25 jaar er over lezen, nadenken en de laatste jaren voorbereiden is er een eind gekomen aan dit …, ja waar eigenlijk aan. De reis is volgens mij nooit echt klaar, want mijn hele leven zal ik de reis in mijn hoofd hebben.
Ik zie duidelijke beelden voor me als ik denk aan stukken van de tocht in Frankrijk. Ik zie me nog in Bourges lopen en aangesproken worden met de vraag of ik onderdak wilde. Ik zie me in Roquefort op een terrasje zitten en dan komt Lucia op me af. Ik voel de hitte op de dag toen ik van Burgos de Meseta op liep. Ik voel de ellende toen ik in de derde week doodmoe en als een hoopje zieligheid in mijn bed in een hotel in Sommepy lag te huilen. Ik zie de groene elf weer de berg over lopen. Kortom, mijn hele lijf, mijn hele geest is nog vol van de Camino.
Hoe lang dat gaat duren weet ik niet. Maar de camino gaat nooit meer uit mijn lijf en geest. Er zijn mensen die de camino voor de zoveelste keer lopen. Ik zie dat mezelf niet doen. Niet dat ik dat niet zou kunnen, dat is nu wel gebleken, maar ik doe het maar een keer. Voor mij is de camino geen prestatieloop, maar een diepe wens, een vervulling van iets dat ik misschien ook niet goed kan omschrijven.
Van mijn maatje Lucia heb ik een echt camino verjaardagskado gekregen. Een potje gele verf met kwast om mijn weg in het leven verder te markeren, een aantal steentjes om stapeltjes mee te bouwen en stukjes hout om kruisjes te maken. Dit zijn voor de caminoganger herkenbare zaken uit de reis. En natuurlijk had ze alles keurig verpakt in genummerde plastic zakjes zodat ik door kan gaan met ritselen.
Ik zit nu achter de pc op de camping waar Els de camper heeft geparkeerd. Op de tafel stonden een aantal kado’s die sommigen van jullie aan Els hadden meegegeven. Via de sms zijn vele gelukwensen binnen gekomen en natuurlijk verwijs ik jullie naar een geweldige site van de vriendenclub De Perdjesrijders. Lees de spelregels voor dit edele kaartspel, lees over het wonder van de Cruz de Ferro, de nieuwe paus en andere zaken. Heel fijn alle reacties op de Felicitatiepagina van deze site. Ik word een beetje verlegen als ik zie wat iedereen mij schrijft en met hoevelen jullie de site hebben bezocht.
Ik hoop niet dat jullie in een gat vallen nu dit avontuur ten einde is. Misschien dat ik op de terugreis of vanuit huis nog iets heb te melden. Als een soort nazorgprogramma waar door Anneke om is gevraagd. Maar van haar kan ik het begrijpen, alleen denk ik dat zij speciaal een programma voor haar Toine op het oog heeft. Toine, Jan, Joline als webmaster, interim en interim-interim, jullie hebben een geweldig iets gemaakt en in de lucht gehouden. Bedankt!!!!
Over een kleine week ben ik weer thuis. Gelukkig weer de eigen omgeving, de eigen omgeving van de camino moet ik in die tijd zien kwijt te raken. Dan zie ik mijn dochter Annemarie weer, mijn moeder, vrienden, buren en de kat Florrie, ook wel Loedertje genoemd. Ook daar verheug ik me weer op.
tot gauw
Ronald
Zit in refuge in Santiago. Rustige wandeling van 6 kilometer. ‘t Is druk hier. Veel rugzaktoeristen. Mooie kerk. Leuke peregrina ontmoet uit Aalst. Draagt tulband. Morgen rustdag.
Ronald
Ronald, proficiat met je 50e en met je wereldprestatie!!!
Voor felicitaties: klik op ‘reacties’ hieronder
Nu mijn paradeuniform voor morgen helemaal in orde is kan ik nog even plaats nemen achter de internet pc van een mega grote albergue in Monte de Gozo. Ze kunnen hier 800 pelgrims herbergen, maar god zij geprezen die zijn er niet! Het is een complex dat gebouwd is bij gelegenheid van het pausbezoek in weet ik welk jaar en doet nu dienst als pelgrimsopvang.
Van hier is het nog zo´n 6 kilometer de berg af. Mont de Gozo is in het Gallicisch Montjox en dat betekent Berg der Vreugde. Pelgrims konden hier voor het eerst de stad Santiago zien en dan kwamen de tranen van vreugde. Nu, doordat ze de berg hebben volgebouwd kan ik de kathedraal niet zien, maar een klein traantje van ontroering voelde ik wel opwellen in mijn ogen. Maar niet dapperder doen dan je bent, gewoon laten gaan. Morgen zullen mijn traanbuizen wel overuren maken. Zo goed ken ik mezelf wel.
Natuurlijk heel blij dat Els hier in Santiago is aangekomen, maar het was even schrikken toen ik van haar ongeluk hoorde. En wat zie je dan, maanden heb je veelvuldig contact via de sms, en op zo´n moment, als je het eindelijk echt nodig hebt doet dat stomme telefoontje niet waarvoor je zoveel geld hebt uitgegeven: communiceren. Gelukkig had ik intussen zoveel informatie van Els dat ik niet in paniek hoefde te raken, maar het blijft vervelend. In al die maanden is ze nooit zo dicht bij me geweest en dan is het contact ineens onmogelijk.
Via de telefoon van Lucia hebben we vanochtend gelukkig even kunnen bellen en vanmiddag kon ik mijn eigen gsm weer gebruiken. Morgen staat ze met tulband op aan de voet van de kathedraal en dat heeft dus als voordeel dat ik ze uit duizenden zal herkennen. Op de camping staat ze naast de caravan van Jan, de man van Lucia, die vandaag met hun hond Saar zijn aangekomen.
Maar goed, de laatste dagen. Het aantal te lopen kilometers was steeds klein, want minder dan 20, maar het leek wel of het tempo navenant lager werd. Het geeft een vreemd gevoel om morgen de tocht te gaan afsluiten. Vreemd omdat dit voor drie en een halve maand je leven was. Alleen, eenzaam, vrolijk, triest, in gezelschap, in een hotel, op een camping, in de refuge. Kortom, op een bepaalde manier zal ik het gaan missen. Zelfs het gesnurk, de dagelijkse was, het ritueel, het pelgrimsmenu en …. het geritsel van de plastic zakjes om 5 uur in de morgen. Vreemd, al die dingen waar ik de afgelopen tijd soms de draak mee heb gestoken, blijken toch van grote waarde te zijn. En daarvan afscheid nemen zal ook een vreemd gevoel geven, misschien wel een traan doen opwellen. Eigenlijk voel ik de tranen al opkomen terwijl ik dit schrijf. Dat wordt een jankdag morgen, dat voel ik, maar ik schaam me daar niet voor. Emoties moeten een weg vinden anders gaan ze in de weg zitten.
Ik zal nog vaak terug denken aan mensen met wie ik contact heb gehad op de camino: Philippe en Christiane, die ik al ken vanaf Vezelay, Joachim met wie ik dagen ben opgetrokken maar die al ruim een week eerder in Santiago was, vader en zoon Kruiwagen met wie ik veel plezier heb gehad, de 3 vrolijke Belgische vrouwen uit Brugge, en zoveel anderen die ik soms kortstondig, soms langdurig heb meegemaakt.
En natuurlijk Lucia, die ik op 27 maart in een hotel in Arcis sur Aube trof, pas weer zag in Roquefort, maar wier lotgevallen bekend waren via de mail en de site. Eerst in Logrono kwamen we elkaar tegen en daarna in Astorga. Toen besloten we samen de tocht af te maken en dat is voor allebei een groot succes geworden. We konden elkaar door de moeilijke momenten heen halen, maar hebben samen ook veel gelachen en plezier gemaakt.
Natuurlijk ook iedereen bedankt voor het meeleven, de steun, het reageren op de site. Niet alleen omdat mijn voeten en benen het uitgehouden hebben, maar ook door al die support heb ik de tocht kunnen volbrengen.
Dat Els natuurlijk alle lof verdiend, daarvoor schieten woorden tekort. Ik moet er voor zorgen dat ik haar morgen niet te hard knuffel waardoor de hechtingen (6 stuks!!!) er uit zouden schieten. Ook morgen hoop ik jullie nog iets te kunnen melden van de daadwerkelijke aankomst en alles wat er ons in Santiago staat te wachten.
Intussen hasta luego
Ronald in Monte de Gozo
De laatste albergue is betrokken. De laatste was gedaan. Pilsje van ons ma. Vanaf Monte de Gozo nog 6 kilometer naar Santiago. Dadelijk schoenen poetsen, hemd strijken, stropdas strikken en baard in model knippen. Morgen feestelijke intocht naar Sint Jacob.
Ronald
Els is in Santiago !
Kort na de middag is Els aangekomen in Santiago ! Van pure blijdschap heeft ze een rondedansje gemaakt en is daarbij gevallen. Gevolg: een hechting en een grote pleister op haar hoofd. Ze wordt echter goed verzorgd door de camping-buren (tijdens het telefoongesprek werd een nasi schotel gebracht!) en laat weten dat niemand zich ongerust hoeft te maken.
Ze heeft nu tijd in overvloed om kwartier te maken op de camping en zich voor te bereiden op de komst van Ronald.
